Wist je dat meer dan 75% van de onbedoelde zwangerschappen ontstaat binnen een vaste relatie? Het beeld heerst dat onbedoelde en ongewenste zwangerschappen vooral voorkomen bij single, jonge vrouwen die nog geen kinderen hebben. Toch heeft de grootste groep een vaste partner en vaak ook al een gezin. Deze vrouwen staan voor een lastige keuze die ze vaak samen maken met hun partner. Lees hier het verhaal van Elisa.
Elisa ontdekte onverwacht dat ze zwanger was van een derde kindje, terwijl zij en haar partner bewust hadden gekozen voor een gezin met twee kinderen. Ondanks haar twijfels en emoties besloot ze dat een abortus het beste paste bij hun leven en balans. In haar verhaal deelt ze openhartig hoe deze keuze uiteindelijk voelde als kiezen voor zichzelf.
Doordat ik vijf dagen overtijd was — terwijl mijn menstruatie normaal altijd precies op tijd begint — besloot ik toch een zwangerschapstest te doen. Binnen enkele seconden verscheen er een positieve uitslag. Volgens mijn berekening was ik 5 weken en 1 dag zwanger. Ik liet het direct aan mijn partner zien, en we waren het er meteen over eens dat een derde kindje niet in ons leven past. We vinden de balans tussen werk en ons gezin met onze twee kinderen van 2 en 4 jaar nu precies goed. Een derde zou betekenen dat ik mijn aandacht nóg meer zou moeten verdelen, terwijl ik mijn kinderen juist alle aandacht van de wereld wil geven. Een broertje of zusje erbij voelde voor ons niet als een passende keuze.
Verdriet en twijfel
Hoewel we nooit de wens hadden voor een derde kind en ik altijd heb gezegd dat twee voor mij de max was, voelde ik de zwangerschap meteen in mijn lichaam. Dat maakte het emotioneel lastig. In de eerste dagen na de positieve test was ik erg verdrietig en in de war: er groeide tenslotte wél iets in mijn buik, en dat voelde ik aan alles. Mijn gedachten schoten alle kanten op, en het lukte me moeilijk om helder na te denken. Gelukkig was mijn partner een grote steun; dat had ik echt nodig.
Elisa: Ik moest nog een heel weekend en halve week door, terwijl mijn emoties op en neer gingen en ik online allerlei ervaringen las.
De eerste stap: contact met de huisarts
Als eerste stap nam ik contact op met de huisarts. Het was een fijn, geruststellend gesprek. De huisarts adviseerde om contact op te nemen met een abortuskliniek. Bij de dichtstbijzijnde kliniek vertelden ze dat een abortuspil mogelijk was vanwege de vroege zwangerschap. Omdat het vrijdag was, kon ik pas op woensdag terecht. Dat was volgens de huisarts snel, maar voor mij voelde het als een eeuwigheid. Ik moest nog een heel weekend en halve week door, terwijl mijn emoties op en neer gingen en ik online allerlei ervaringen las. Ik zag enorm op tegen de afspraak. Achteraf weet ik: in mijn hoofd maakte ik het veel groter dan het was.
Elisa: Bij de kliniek stonden gelukkig geen demonstranten — iets waar ik erg tegenop zag.
Wachten op de afspraak
Om de dagen door te komen hield ik mezelf zo veel mogelijk bezig. Op de dag van de afspraak was ik nerveus, maar ook opgelucht dat het eindelijk woensdag was. Bij de kliniek stonden gelukkig geen demonstranten — iets waar ik erg tegenop zag. Het gebouw werd ook gebruikt door andere zorgverleners; in de wachtkamer zat bijvoorbeeld iemand voor de mondhygiënist. De medewerker die mij kwam ophalen noemde mijn naam niet, maar vroeg discreet of ik een afspraak om half vier had. Mijn partner moest nog even in de wachtkamer blijven.
Een veilige ontvangst in de kliniek
Eerst had ik een kort gesprek om te controleren of ik er uit vrije wil was. De verpleegkundige was begripvol en gaf me een veilig gevoel. Ze zei dat dit óók vrouwenzorg is, en ik gaf aan juist dankbaar te zijn dat deze mogelijkheid bestaat. Daarna mocht mijn partner erbij komen. Ik beantwoordde vragen over eerdere zwangerschappen en mijn gezondheid, en vervolgens kreeg ik uitleg over de abortuspil.
Elisa: Met mijn ervaring hoop ik andere vrouwen te laten weten dat het écht oké is om voor jezelf te kiezen. Zie het als zelfzorg.
Er werd een echo gemaakt. Het vruchtzakje was zichtbaar; de arts vertelde dat ik 5 weken en 5 dagen zwanger was. Ik mocht kijken, maar het hoefde niet. Toch wilde ik het zien. Op de echo was een vruchtzakje met een klein puntje te zien, ongeveer ter grootte van een halve rijstkorrel. Het stelde me gerust dat het nog zo pril was.
De abortuspil
Na de echo nam ik de eerste pil, die de groei van de zwangerschap zou stoppen. Ik kreeg vier pillen mee om thuis vaginaal in te brengen. Van de eerste pil merkte ik vrijwel niets, alleen licht menstruatiegevoel. De volgende avond bracht ik de vier pillen in voor het slapengaan, na een ibuprofen en een paracetamol. Na een half uur voelde ik spanning in mijn baarmoeder, maar geen pijn.
’s Nachts werd ik wakker van het bloedverlies en ging ik naar het toilet om me te verschonen. Daar werd het bloedverlies heviger, en tijdens het afvegen zat het vruchtzakje op het papier. Het was een slijmerig klontje waar nauwelijks iets in te zien was. Daarna nam het bloedverlies af en voelde het als mijn normale menstruatie. De buikkrampen waar ik voor vreesde, bleven uit.
Opluchting en vertrouwen in mijn keuze
Ik voelde geen verdriet, maar vooral opluchting. Het voelde alsof ik weer mezelf kon zijn. Met mijn ervaring hoop ik andere vrouwen te laten weten dat het écht oké is om voor jezelf te kiezen. Zie het als zelfzorg. Ik zag er enorm tegenop, maar uiteindelijk is alles enorm meegevallen. Ik voel geen rouw of depressieve gevoelens. Natuurlijk had ik dit liever niet willen meemaken maar ik ben blij met de keuze die ik gemaakt heb en vooral ook de mogelijkheid om deze keuze te kunnen maken. Het is zeker niet makkelijk maar het is goedgekomen.
* Dit ervaringsverhaal is geschreven vanuit een persoonlijke ervaring, dit kan voor iedereen anders zijn.
* In verband met de privacy is de naam in dit verhaal verzonnen.
