Ervaringsverhaal - Een jong Pools stel ervaart een onverwachte bevalling en kiest voor adoptie
Mijn vriend en ik zijn vorig jaar naar Nederland gekomen vanuit Polen. We zijn allebei midden dertig en leerden elkaar hier kennen. We hadden allebei al een kind uit een eerdere relatie. Die kinderen wonen bij onze ouders. Wij sturen geld naar huis om voor ze te zorgen.
In Polen is het moeilijk. Er is weinig werk en de voorzieningen zijn erg duur. Daarom kwamen we naar Nederland, om hier te werken, om onze families te helpen en een betere toekomst op te bouwen. We wonen op plekken die door het uitzendbureau worden geregeld, vaak kleine kamers met meerdere mensen, weinig privacy en geen echte rust.
Mijn vriend en ik waren nog niet zo lang samen, maar zijn erg gek op elkaar. In dit nieuwe land, waar alles anders is, zijn we elkaars steun. Mijn vriend is van origine fysiotherapeut, een vak waar hij veel liefde voor heeft. Zelf ben ik een echte hondenliefhebster. In Polen had ik altijd honden om me heen, ze geven me rust en troost. Het is moeilijk om dat hier te missen. We spreken alleen Pools. Hierdoor is het ingewikkeld om nieuwe contacten te leggen. Ook zijn we iedere dag aan het werk. Op dit moment doen we veel nachtdiensten.
We hadden geen plannen om een kind samen te krijgen. We wilden eerst werken, sparen, misschien ooit een eigen plek vinden en herenigd worden met onze kinderen.
Op een dag kreeg ik erge buikpijn. Ik ging met deze klachten naar een arts. Ik dacht aan werkstress, oververmoeidheid of voedselvergiftiging. Maar het bleek dat ik al 30 weken zwanger was. Mijn wereld stond stil, alles ging zo snel. Ik was in shock. Ik heb heel veel steun aan mijn vriend gehad, we hebben samen een zoon gekregen.
Na de bevalling hielden we hem vast. We gaven hem een naam. Maar we wisten: we kunnen hem geen goed leven geven. Niet op deze plek, waar we geen kamer voor hem hebben. Niet in deze situatie, waarin we hard moeten werken om onze familie te helpen en zelf nauwelijks rondkomen. Terug naar Polen kan ook niet. Daar wacht geen toekomst, geen inkomen.
In het ziekenhuis spraken we uit dat we niet zelf voor onze zoon konden zorgen, ook al werden er ondersteuningsmogelijkheden aangeboden. We hadden slechte ervaringen met hulpinstanties en waren gewend om alles alleen op te lossen. Ik kon eigenlijk niet eens bevatten wat er was gebeurd. Mijn vriend en ik ervaarden veel stress omdat we onze baan niet mochten verliezen. We moesten zo snel mogelijk weer aan het werk. Geen baan betekende dat we dakloos zouden worden. Ook konden we onze families dan niet onderhouden. We vertelden onze families niets. Ze weten niet eens dat we een relatie hebben. We wilden hen niet belasten met nog meer zorgen.
Na de bevalling heb ik contact gehad met Fiom over de keuzemogelijkheden. Ik sprak over wat wij hoopten voor onze zoon. Hoe belangrijk we het vonden dat hij opgroeit in een liefdevol adoptiegezin, met stabiliteit. Mijn vriend kon niet bij dit gesprek zijn; hij moest weer aan het werk. Hij wilde geen afscheid nemen van onze zoon, dat was te moeilijk. Er zijn foto's van ons gemaakt en ik heb iets verteld over mezelf en mijn vriend. Na het afscheid van mijn zoon moest ik de volgende dag weer aan het werk. We hebben zijn geboorte met niemand gedeeld.
Ik probeerde na mijn bevalling contact te houden met Fiom, maar ik had weinig ruimte om bij mijn emoties stil te staan of over de toekomst na te denken. Ik had veel verdriet en miste mijn zoon. Maar ik focuste mij vooral op mijn werk en de dagen doorkomen. Ik wist dat ik niet zelf voor mijn zoon kon zorgen. Ik gunde hem een beter leven. Ik ontving steeds foto’s en updates over hem. Daar was ik blij mee. Er werden pogingen gedaan om bezoeken tussen mij en mijn zoon te regelen, maar die zei ik af. Ik heb na een aantal weken het contact met Fiom verbroken. Het is te moeilijk voor mij. Mijn hoofd zit vol zorgen over werk, geld en mijn familie. Ik hoop dat mijn zoon een goed en gelukkig leven krijgt.
Ervaringen van EU-arbeidsmigranten met onbedoelde zwangerschap in Nederland
Jaarlijks maakt 1% van de vrouwen in Nederland een onbedoelde zwangerschap mee. Sommige vrouwen twijfelen over wat ze met de zwangerschap willen. Welke beslissing iemand ook neemt, het is belangrijk dat iemand er echt achter staan. Degene die de keuze maakt, moet namelijk verder leven met die keuze. Afhankelijk van de zwangerschapsduur heeft iemand de keuze om de zwangerschap uit te dragen of af te breken. Deze keuze valt binnen de vier mogelijkheden: zelf opvoeden, abortus, pleegplaatsing of afstand ter adoptie.
Ook EU-arbeidsmigranten in Nederland maken onbedoelde zwangerschappen mee. Hun leefomstandigheden zijn vaak extra ingewikkeld. Ze wonen en werken (tijdelijk) in een nieuw land, vaak zonder vaste woonplek, sociaal netwerk of toegang tot zorg in hun eigen taal. Ook rust er in sommige culturen een groot taboe op ongewenste zwangerschappen en abortus. Zwanger raken terwijl je leeft in onzekerheid, zonder vangnet en met zorgen over werk, inkomen en huisvesting, zorgt dat het maken van een weloverwogen keuze vaak zwaar en bijna onmogelijk is. Zeker wanneer de zwangerschap al zo ver gevorderd is dat niet alle keuzemogelijkheden nog kunnen worden overwogen. Lees hier de verhalen van vrouwen (en hun partners) die in zo'n kwetsbare situatie terechtkwamen. Zij konden niet meer voor abortus kiezen en stonden voor de keuze of ze zelf gingen zorgen, het kind (tijdelijk) in een pleeggezin laten opgroeien of ter adoptie afstaan.
Wij vinden het belangrijk dat deze verhalen gehoord worden. Ze laten zien hoe de werkelijkheid van EU-arbeidsmigranten, mensen die soms door omstandigheden in een kwetsbare positie belanden, er uitziet. Tegelijkertijd onderstrepen ze hoe essentieel het is dat iedereen de ruimte krijgt én ervaart om een weloverwogen keuze te maken die past bij de eigen situatie en toekomstbeeld, zeker als het gaat om een levensveranderende gebeurtenis zoals het krijgen van een kind. Er zijn signalen dat deze groep vrouwen door sociaaleconomische redenen momenteel geen weloverwogen eigen keuze kan maken, maar gericht onderzoek hiernaar ontbreekt. Deze verhalen laten ook zien dat de ondersteuning van deze vrouwelijke arbeidsmigranten nog niet goed dekkend is.
De verhalen zijn beschreven door hulpverleners die de vrouwen en stellen hebben begeleid bij hun voornemen afstand ter adoptie. Om de privacy van de betrokkenen te beschermen, is alle herleidbare informatie aangepast of herschreven. De verhalen zijn gebaseerd op echte ervaringen, maar details zijn gewijzigd om de anonimiteit te waarborgen.