Ervaringsverhaal - Een jonge Bulgaarse vrouw is onbedoeld zwanger en kiest voor adoptie
Zeven jaar geleden kwam ik uit Bulgarije naar Nederland. Ik was eind twintig, had werk gevonden via een uitzendbureau op een kantoor voor administratieve werkzaamheden en ik spreek goed Engels. Alles leek op de goede weg. Ik woonde op mezelf, betaalde mijn rekeningen, spaarde geld en stuurde het grootste deel naar mijn familie in Bulgarije om hen te onderhouden. Ik ging één keer per jaar terug om mijn familie te zien en had ook hier een klein netwerk opgebouwd.
Maar toen veranderde alles. Ik kreeg een relatie met iemand waarvan ik dacht dat hij erg lief en begripvol was, ik was helemaal verliefd. En liefde maakt blind...Hij bleek soms explosief en uiteindelijk ook gewelddadig naar mij. Het begon eerst nog klein, verbaal en kleinerend maar daarna ook fysiek. Het sloop erin. Het duurde jaren voordat ik doorhad hoe diep ik erin zat. Ik zag geen uitweg.
Langzaam verloor ik alles: mijn huis, mijn werk, mijn vrienden. Ik werd afhankelijk van hem. Hij bepaalde wat ik deed, waar ik naartoe mocht, of ik geld kreeg. Ik schaamde me en had niemand bij wie ik terechtkon. Ik had weinig rechten. Alles hing af van mijn werk voor het uitzendbureau, ook mijn woonruimte. Geen werk? Dan ook geen woning of geld.
Uiteindelijk vond ik de kracht om te vluchten. Ik sliep tijdelijk bij kennissen en werkte weer via een ander uitzendbureau. De omstandigheden waren slecht. Ik werkte 6 dagen per week, soms 11 of 12 uur per dag. Maar ik was uit de relatie en had al het contact verbroken. Toen bleek dat ik zwanger was. Van hem.
Mijn hart stond stil. Ik wist meteen: als hij erachter komt, dan zou ik nooit van hem afkomen. Niet ik, en ook niet mijn kind. Ik voelde de dreiging en angst weer helemaal terugkomen. Daarnaast woonde ik in een klein appartement met vijf andere arbeidsmigranten. Ik was bang dat, als het uitzendbureau mijn zwangerschap zou ontdekken, ze mij direct zouden ontslaan. Dat betekende dat ik ook dakloos zou worden. Ik was in paniek en het duurde een aantal maanden voordat ik mijn zwangerschap liet controleren en hulp ging zoeken. Abortus was toen al geen optie meer.
Ik wist dat ik mijn kind moest beschermen. En mezelf. Ik heb met behulp van de verloskundige in het ziekenhuis contact gezocht met Fiom. Daar werd ik gekoppeld aan een hulpverlener die met mij in gesprek ging over de drie opties; zelf voor het kind zorgen, pleegzorg of afstand ter adoptie. Ik had verder niemand om hierover te praten.
Niemand anders wist namelijk dat ik zwanger was. Ik was bang mijn baan en onderdak te verliezen. Ik schaamde me dat dit mij overkwam en wist dat mijn familieleden mijn zwangerschap niet zouden accepteren. De beslissing om mijn dochter ter adoptie af te staan was de moeilijkste van mijn leven. Ik koos voor adoptie omdat ik wil dat mijn dochter voelt dat ze echt bij het gezin hoort. Ik denk dat zij een beter leven zal hebben bij adoptieouders.
De begeleiding van Fiom heeft eraan bijgedragen dat ik betrokken werd in het proces en dat ik mocht meebeslissen over haar toekomst. Er werd gezocht naar ouders die bij mijn wensen pasten. Er kwam een stel naar voren dat mij direct raakte: zij was een creatief persoon, net als ik. Ook wilde ik dat ze terechtkwam in een gezin met een dochter. Ze heeft nu een grote zus. Deze overeenkomsten voelden bijna als een teken. Alsof mijn kind via hen toch iets van mij meekrijgt. Dat gaf mij vertrouwen in mijn keuze.
Ik schreef een ansichtkaart, gaf haar een rompertje en een knuffeltje en liet foto’s van mezelf achter voor haar. Verder heb ik geen contact meer met mijn dochter. Het is te moeilijk. Ik moest na de bevalling direct weer aan het werk om geld te verdienen en het dak boven mijn hoofd te behouden. Ik draag het als geheim met me mee.
Ik bouw nu langzaam mijn leven opnieuw op. Het is zwaar en eenzaam. Ik slaap op een gedeelde kamer met andere arbeidsmigranten. Ik werk hard en mis mijn familie. Maar ik ben veilig. Ik hoop dat mijn dochter opgroeit in rust, bij mensen die haar alles kunnen geven wat ik op dat moment niet had: veiligheid en stabiliteit.
Ervaringen van EU-arbeidsmigranten met onbedoelde zwangerschap in Nederland
Jaarlijks maakt 1% van de vrouwen in Nederland een onbedoelde zwangerschap mee. Sommige vrouwen twijfelen over wat ze met de zwangerschap willen. Welke beslissing iemand ook neemt, het is belangrijk dat iemand er echt achter staan. Degene die de keuze maakt, moet namelijk verder leven met die keuze. Afhankelijk van de zwangerschapsduur heeft iemand de keuze om de zwangerschap uit te dragen of af te breken. Deze keuze valt binnen de vier mogelijkheden: zelf opvoeden, abortus, pleegplaatsing of afstand ter adoptie.
Ook EU-arbeidsmigranten in Nederland maken onbedoelde zwangerschappen mee. Hun leefomstandigheden zijn vaak extra ingewikkeld. Ze wonen en werken (tijdelijk) in een nieuw land, vaak zonder vaste woonplek, sociaal netwerk of toegang tot zorg in hun eigen taal. Ook rust er in sommige culturen een groot taboe op ongewenste zwangerschappen en abortus. Zwanger raken terwijl je leeft in onzekerheid, zonder vangnet en met zorgen over werk, inkomen en huisvesting, zorgt dat het maken van een weloverwogen keuze vaak zwaar en bijna onmogelijk is. Zeker wanneer de zwangerschap al zo ver gevorderd is dat niet alle keuzemogelijkheden nog kunnen worden overwogen. Lees hier de verhalen van vrouwen (en hun partners) die in zo'n kwetsbare situatie terechtkwamen. Zij konden niet meer voor abortus kiezen en stonden voor de keuze of ze zelf gingen zorgen, het kind (tijdelijk) in een pleeggezin laten opgroeien of ter adoptie afstaan.
Wij vinden het belangrijk dat deze verhalen gehoord worden. Ze laten zien hoe de werkelijkheid van EU-arbeidsmigranten, mensen die soms door omstandigheden in een kwetsbare positie belanden, er uitziet. Tegelijkertijd onderstrepen ze hoe essentieel het is dat iedereen de ruimte krijgt én ervaart om een weloverwogen keuze te maken die past bij de eigen situatie en toekomstbeeld, zeker als het gaat om een levensveranderende gebeurtenis zoals het krijgen van een kind. Er zijn signalen dat deze groep vrouwen door sociaaleconomische redenen momenteel geen weloverwogen eigen keuze kan maken, maar gericht onderzoek hiernaar ontbreekt. Deze verhalen laten ook zien dat de ondersteuning van deze vrouwelijke arbeidsmigranten nog niet goed dekkend is.
De verhalen zijn beschreven door hulpverleners die de vrouwen en stellen hebben begeleid bij hun voornemen afstand ter adoptie. Om de privacy van de betrokkenen te beschermen, is alle herleidbare informatie aangepast of herschreven. De verhalen zijn gebaseerd op echte ervaringen, maar details zijn gewijzigd om de anonimiteit te waarborgen.