Ervaringsverhaal - Een Roemeens stel kiest voor pleegzorg, met hoop op hereniging
Ik ben dertig jaar en kom uit Roemenië. Mijn partner en ik kennen elkaar al lang en zijn samen naar Nederland gekomen met de hoop op een betere toekomst. In Roemenië waren er weinig kansen voor ons. Hier konden we via een uitzendbureau werk vinden. We wilden graag in Nederland blijven, ons leven opbouwen en zelfstandig worden.
Als arbeidsmigrant heb ik geen vast contract. Ik woon op plekken die door het uitzendbureau worden geregeld, vaak samen met anderen. We verhuisden vaak, omdat we steeds werk moesten zoeken waar we allebei terechtkonden. Toch hielden we vol.
In die periode voelde ik me al lange tijd verdrietig. Mijn jongere broertje was net overleden. Ik miste mijn familie, voelde me vaak alleen en somber. Toen ik ook lichamelijke klachten kreeg, dacht ik dat het door de stress kwam. Maar ik bleek al 22 weken zwanger te zijn. De schok was groot. De eerste verloskundige die ik sprak – ze was zelf ook Roemeens – zei dat ik in Nederland geen controles nodig had. Dat vond ik vreemd, maar ik vertrouwde haar toch.
Na een tijdje begon ik te twijfelen. Ik nam contact op met iemand van het uitzendbureau die ik vertrouwde. Zij nam mij serieus en hielp meteen. Ze regelde dat ik naar het ziekenhuis kon voor medische zorg en vond tijdelijk betere huisvesting. We woonden daarvoor midden in een bos, ver van winkels of openbaar vervoer. Ik was zwanger, maar kon nergens heen. Haar steun was ontzettend belangrijk voor ons. Helaas vond haar leidinggevende dat ze zich te veel met ons bemoeide en werd ze overgeplaatst. Opeens stonden we er weer alleen voor.
Toen we beseften dat we echt een kindje zouden krijgen, voelden we blijdschap, hoop, maar ook angst. Hoe konden we voor een baby zorgen zonder vaste plek, weinig inkomen, zonder zekerheid? Ik heb al een dochter van zes die in Roemenië bij familie woont. Ik stuur geld om haar te helpen. Maar niemand daar wist van deze zwangerschap. We wilden hen niet extra belasten.
Onze zoon werd geboren. Hij is prachtig. We waren zó blij om hem te zien. We hielden hem vast en ik gaf hem borstvoeding. We wilden hem houden. We willen hem nog steeds houden. Samen met Fiom hebben we gesprekken gevoerd over de drie opties: zelf zorgen, pleegzorg of adoptie. Adoptie voelde voor ons niet goed. We willen een actieve rol in het leven van onze zoon blijven spelen. Uiteindelijk kozen we voor vrijwillige pleegzorg, in de hoop dat we in de toekomst zélf voor hem kunnen zorgen.
Rond die tijd leek het alsof alles eindelijk op zijn plek zou vallen. We hadden gesolliciteerd op ander werk waarmee we een eigen woning konden krijgen, het was zó dichtbij. We hadden alles gedaan om klaar te zijn voor een toekomst met onze zoon. Maar toen werd ik ziek na de bevalling waardoor ik niet kon solliciteren. De baan ging aan ons voorbij en mijn andere contract hield op. Ze hadden geen werk meer voor ons. Het voelde als een enorme klap. Toch geven we de hoop niet op. We willen nog steeds zelfstandig worden en zelf voor onze zoon zorgen, zodra het mogelijk is.
We willen voor hem zorgen. Niet omdat het moet, maar omdat we van hem houden. Maar het lukt nu gewoon niet. Niet omdat we het niet willen, maar omdat het systeem waarin wij leven dat bijna onmogelijk maakt. Als arbeidsmigrant heb je geen vangnet. Geen zekerheid. Geen rust. Alles is tijdelijk.
In die eerste maanden werd hij liefdevol verzorgd in een pleeggezin. Wij kregen de tijd om na te denken over de toekomst. Twee keer konden we hem bezoeken, één keer werden we gehaald, de andere keer reisden we zelf. Maar daarna werd het moeilijk. We werken zes dagen per week, vaak wel 11 tot 12 uur per dag voor weer een ander uitzendbureau. Hiervoor moesten we naar een andere provincie verhuizen. Reizen is duur en onze telefoon ging kapot, waardoor contact bijna onmogelijk werd.
De hulp van Fiom is inmiddels overgedragen aan Jeugdbescherming. Zij onderzoeken of onze zoon dichter bij ons geplaatst kan worden. Hoe het afloopt, weet niemand. Maar wat we wél weten: we geven de hoop niet op. We willen bij hem zijn. En ooit willen we hem een thuis geven, in ons eigen huis, hier in Nederland.
De verhalen zijn beschreven door hulpverleners die de vrouwen en stellen hebben begeleid bij hun voornemen afstand ter adoptie. Om de privacy van de betrokkenen te beschermen, is alle herleidbare informatie aangepast of herschreven. De verhalen zijn gebaseerd op echte ervaringen, maar details zijn gewijzigd om de anonimiteit te waarborgen.
Ervaringen van EU-arbeidsmigranten met onbedoelde zwangerschap in Nederland
Jaarlijks maakt 1% van de vrouwen in Nederland een onbedoelde zwangerschap mee. Sommige vrouwen twijfelen over wat ze met de zwangerschap willen. Welke beslissing iemand ook neemt, het is belangrijk dat iemand er echt achter staan. Degene die de keuze maakt, moet namelijk verder leven met die keuze. Afhankelijk van de zwangerschapsduur heeft iemand de keuze om de zwangerschap uit te dragen of af te breken. Deze keuze valt binnen de vier mogelijkheden: zelf opvoeden, abortus, pleegplaatsing of afstand ter adoptie.
Ook EU-arbeidsmigranten in Nederland maken onbedoelde zwangerschappen mee. Hun leefomstandigheden zijn vaak extra ingewikkeld. Ze wonen en werken (tijdelijk) in een nieuw land, vaak zonder vaste woonplek, sociaal netwerk of toegang tot zorg in hun eigen taal. Ook rust er in sommige culturen een groot taboe op ongewenste zwangerschappen en abortus. Zwanger raken terwijl je leeft in onzekerheid, zonder vangnet en met zorgen over werk, inkomen en huisvesting, zorgt dat het maken van een weloverwogen keuze vaak zwaar en bijna onmogelijk is. Zeker wanneer de zwangerschap al zo ver gevorderd is dat niet alle keuzemogelijkheden nog kunnen worden overwogen. Lees hier de verhalen van vrouwen (en hun partners) die in zo'n kwetsbare situatie terechtkwamen. Zij konden niet meer voor abortus kiezen en stonden voor de keuze of ze zelf gingen zorgen, het kind (tijdelijk) in een pleeggezin laten opgroeien of ter adoptie afstaan.
Wij vinden het belangrijk dat deze verhalen gehoord worden. Ze laten zien hoe de werkelijkheid van EU-arbeidsmigranten, mensen die soms door omstandigheden in een kwetsbare positie belanden, er uitziet. Tegelijkertijd onderstrepen ze hoe essentieel het is dat iedereen de ruimte krijgt én ervaart om een weloverwogen keuze te maken die past bij de eigen situatie en toekomstbeeld, zeker als het gaat om een levensveranderende gebeurtenis zoals het krijgen van een kind. Er zijn signalen dat deze groep vrouwen door sociaaleconomische redenen momenteel geen weloverwogen eigen keuze kan maken, maar gericht onderzoek hiernaar ontbreekt. Deze verhalen laten ook zien dat de ondersteuning van deze vrouwelijke arbeidsmigranten nog niet goed dekkend is.
De verhalen zijn beschreven door hulpverleners die de vrouwen en stellen hebben begeleid bij hun voornemen afstand ter adoptie. Om de privacy van de betrokkenen te beschermen, is alle herleidbare informatie aangepast of herschreven. De verhalen zijn gebaseerd op echte ervaringen, maar details zijn gewijzigd om de anonimiteit te waarborgen.